Bunları gördükçe, otomobillerin canlı ve bilinçli varlıklar olduklarından kuşkulanıyorum. Belki de “Matrix” filmindeki makineler gibi, bize hükmediyorlar aslında. Bizler de artık onların çöplüğüne dönüşmüş bu dünyada birer sığıntı gibi yaşayıp gidiyoruz. Hindistan’daki inekler gibi bir kutsallığı var otomobillerin. Her şey onların etrafında pervane oluyor.

Hayal bu ya; bazen de bizi cezalandırdıklarını düşünüyorum: Araba kazasında ölen şanssız insanlar hakkında araştırma yapmak yararlı olabilir. Geçmişlerinde otomobillere gerekli saygıyı göstermemiş olmak gibi bir ortak özellikleri çıkarsa hiç şaşmam.

Bizler de yaşamamıza izin verdikleri onlara minnet borçluyuz. Minnetimizi göstermek için onlardan yana tavır almak zorunda kalabiliyoruz. Efendilerimiz rahat etsin diye sahillere asfalt dökmek, göz zevkini mahveden viyadükler yapmak ve demiryollarını çürümeye terk etmek, söz konusu minnet borcumuzu ödememizin yollarından sadece birkaçı.

Çünkü bunu yapmazsak karşıdan karşıya geçmeye çalışırken imha edilmemiz işten bile değil. Üstelik böyle durumlarda cezayı onlar değil sürücüleri alıyor. Oysa o insanlar otomobilin hipnotize edip mideye indirdiği birer kurban sadece. Bakmayın direksiyonda olduklarına, asıl otomobiller onları istedikleri yere götürüyor.              

KAYNAK: Tuna KİREMİTÇİ(Vatan Gazetesi Yazarı)